De mensen
In mei 1968 was ik 16 jaar. In die woeste periode werd ik getroffen door de grote onrechtvaardigheid van de armoede in de wereld en deze problematiek laat me sindsdien niet meer los. Ik was vastbesloten hier iets aan te doen.
Ik ging economie studeren omdat ik dacht zo beter de structuren te begrijpen die aan de oorsprong liggen van armoede. Daarna had ik het geluk enkele jaren te werken aan het 'Centrum Derde Wereld' verbonden aan UFSIA. Op die manier kwam ik op een bepaald moment in contact met 'les Iles de Paix'. Toen in 1980 de Vlaamse vereniging Vredeseilanden werd opgericht werd ik lid van de Raad van Bestuur.
Vredeseilanden groeide snel en werd stilaan een vaste waarde in het Vlaamse NGO-landschap. De rol van de bestuursleden evolueerde mee met de groei van de vereniging: aanvankelijk mee timmeren aan het pionierswerk, nadien creatief meedenken en werken om Vredeseilanden op de NGO-kaart te zetten en na de fusies van Vredeseilanden, Coopibo en FADO, meewerken aan het uitbouwen van efficiënte managementstructuren.
Door alle verandering heen heeft Vredeseilanden iets bewaard dat haar uniek maakt: haar vermogen om iedereen aan te spreken en met iedereen samen te werken die onze waarden en bekommernissen deelt: de kleine boer(in) in het Zuiden, onze partners aldaar, de geldschieters, de campagnemedewerker, de journalist, de overheid, de andere NGO's, de bedrijven, … We hebben enkele jaren geleden een woord gevonden dat deze waarden en deze benadering kristalliseert: inclusiviteit. Dit betekent niemand uitsluiten van fundamentele mensenrechten (zoals het recht op voedsel) en samen met allen die ons ideaal delen op weg gaan naar een meer rechtvaardige wereld. Vredeseilanden is niet de club van het eigen grote gelijk, wel een organisatie van creatieve doeners die steeds nieuwe wegen vinden om samen te werken, om mistoestanden aan te klagen, om de mensen in het Zuiden een stem te geven.
Ik ben fier deel uit te maken van deze groep en ben blij een steentje te kunnen bijdragen als voorzitter van de Raad van Beheer.
Na het boerenkot vertrokken ik en Koen als enthousiaste kersverse NGO-coöperanten naar 'het Zuiden'. Het begon met een jaartje Congo in opdracht van CDI-Bwamanda. Een korte maar leerzame ervaring. Het volgende vertrek was naar Flores, Indonesië met FADO. Dit was het begin van een onvergetelijk deel van ons leven. Gedurende 6 jaar speelden we onze bescheiden rol als 'katalysator' in de ontwikkeling van Flores en later meer regionaal in Nusa Tengara Timor. Het accent lag vooral in het stimuleren en versterken van boerenorganisaties zodat die zelf hun integrale ontwikkeling kunnen opnemen.
Terug in België bleef ik nog een viertal jaar verder werkzaam 'met zicht op het Zuiden' in ontwikkelingshulp als beheerder Afrika bij Trias. Onlangs ben ik gestart in de Vlaamse landbouwsector, een sector met vele uitdagingen en eigenlijk wel vele raakvlakken met 'het zuiden'. Dus nog niet zo gek dat Vlaanderen het 13de land van Vredeseilanden is.
Na onze terugkeer uit Indonesië startte ik als beheerder bij FADO, na de fusie werd het Vredeseilanden. Met de beheerders worden zowel de grote toekomstlijnen als de centjes na de komma besproken. En we zijn het er allemaal over eens dat het een voorrecht is om mee te mogen trekken aan iets moois als Vredeseilanden.
Ik ben Roosmarijn Smits, woon in Niel samen met mijn man en onze tweeling. Ik studeerde rechten aan de Universiteit van Antwerpen. Na een loopbaan van 18 jaar als bedrijfsjurist op de juridische dienst van een bank, geef ik nu met veel enthousiasme les op het departement Handelswetenschappen en Bedrijfskunde van de Karel de Grote-Hogeschool.
Ik leerde Vredeseilanden kennen op HBK-Spaarbank. HBK had toen een samenwerkingsovereenkomst met Vredeseilanden. Met een aantal collega’s richtten we een succesvolle vrijwilligerskern op. Het opzet van onze kern was de samenwerking tussen de medewerkers van de bank en Vredeseilanden te bestendigen en te concretiseren door een aantal activiteiten te organiseren rond projecten en campagnes van Vredeseilanden.
In 1997 vertegenwoordigde ik HBK bij de oprichting van de VZW Kauri. Ik zetelde ook voor Mercator Bank in de Raad van Bestuur van Alterfin. Als vrijwilliger van Vredeseilanden nam ik het initiatief om in de gemeente Schelle een trekkersgroep samen te stellen om de titel van Fair Trade Gemeente te verwerven. Met succes voeren we nu jaarlijks een aantal acties. In de Mondiale Raad van Schelle ben ik ook woord – en actievoerder voor Vredeseilanden. Op de Karel de Grote-Hogeschool coach ik eveneens “Student & Engagement”, een groep studenten die zich sociaal wil engageren door allerlei activiteiten te organiseren voor het goede doel. Het is echt motiverend te zien hoe jongeren beweging kunnen brengen en willen bijdragen tot een betere wereld.
In de Raad van Bestuur van Vredeseilanden wil ik, gelet op mijn algemene juridische ervaring, in de eerste plaats de Raad juridische ondersteuning geven. Vanuit mijn ervaring bij de bank, ben ik ervan overtuigd dat ook het bedrijfsleven een belangrijk forum kan zijn voor het sensibiliseren rond de Noord-Zuidproblematiek: dit zal dan ook voor mij een blijvend aandachtspunt zijn. Via de communicatiekanalen van een bedrijf kan je veel mensen rechtstreeks bereiken. Mijn ervaringen met het lokale Vredeseilandencomité en met de Antwerpse studenten maken dat ik ook steeds op de Raad het standpunt van de vrijwilliger aan bod wil brengen. Beweging brengen en sensibliseren is ook een belangrijke taak van een NGO.
Het logo van Vredeseilanden blijft me inspireren: het symbool voor de mens als zelfstandig wezen. Strevend naar zijn geluk, maar ook naar dat van anderen. Het is de mens die de wereld omarmt. Zo zie ik het graag!
In 1980 deed ik als studente ingenieur-architect veldwerk in een Coopibo-project in Tunesië. Via de samenwerking met het 'Post Graduate Centre Human Settlements' van de K.U. Leuven bleef ik Coopibo-projecten in Tunesië, Rwanda en Tanzania volgen maar werkte ik ook 4 jaar in een boeiend interuniversitair project in Thailand en Laos. Het bouwen van sociale woningen met lokale goedkope bouwmaterialen samen met lokale boeren en autoriteiten was er één van de meest leerrijke ervaringen.
Nadien was ik adviseur 'ontwikkelingsprogramma's en projecten' in het Kabinet van de Minister van Ontwikkelingssamenwerking. In 1992 stapte ik over naar de private sector: een groot ingenieursbureau in infrastructuur & verkeer, industrie, water & energie, ruimtelijke planning en ontwerp. Tot 2010 nam ik er als directielid de verantwoordelijkheid voor de uitbouw van uiteenlopende managementdomeinen waaronder Human Resources, kwaliteitszorg, IT en logistiek, communicatie en maatschappelijk verantwoord ondernemen.
In het ontwikkelingswerk ben ik geen grote ideoloog. Eerder een pragmaticus, bezorgd om de dingen goed te doen, om ontwikkeling als echte samenwerking en wederzijds leren te zien met aandacht voor de mensen en dit in eerlijke, degelijk werkende en duurzame structuren waar ook ter wereld.
Al vrij jong was het klaar en duidelijk voor mij dat ik me zou inzetten voor een “betere” wereld. Uiteindelijk vertaalde dit zich, na mijn studies van landbouwkundig ingenieur en na een cursus “Farming Systems Research”, in concreet veldwerk in het Zuiden. Ik ben begonnen als assistent-deskundige bij de FAO in een bodemvruchtbaarheidsproject in Senegal. Na twee jaar vertrok ik met SNV, een Nederlandse organisatie, naar het oosten van Bhutan. Hier werkte ik vier jaar als landbouweconoom in een landbouwonderzoekscentrum van de Bhutanese overheid. Vertrekkende van de principes van het “Farming Systems onderzoek” trachtten we om het werk van de onderzoekers beter te doen aansluiten bij de werkelijke noden van de landbouwers door dezen nauwer bij het onderzoek te betrekken en door de landbouwgewassen niet geïsoleerd maar als onderdeel van een volledig landbouwsysteem te beschouwen.
Vanuit Bhutan vertrokken Eric, mijn partner, en ik naar Vietnam waar Eric twee jaar landencoördinator was voor de programma’s van het toenmalige FADO (nu onderdeel van Vredeseilanden) en FOS.
Sinds 2000 zijn we terug in België. Na een korte periode in de privé-sector, werkte ik van 2002 tot begin 2010 bij de Vlaamse Overheid. Ik gaf er, samen met mijn collega’s, vorm aan het Vlaamse Klimaatbeleid. Ik nam voor Vlaanderen deel aan de internationale klimaatonderhandelingen waar het me heel erg duidelijk werd hoe groot de verbanden zijn tussen de strijd tegen de opwarming van de aarde en duurzame ontwikkeling. De meest kwetsbaren in deze wereld zijn de eerste slachtoffers van onze consumptiepatronen, en dit niet alleen vanwege de scheefgetrokken handelsrelaties maar ook vanwege de directe milieu-impact van onze consumptie.
Sinds begin 2010 werk ik bij de Dienst klimaatverandering van de federale overheid waar ik vooral actief ben op het vlak van de link tussen ontwikkelingssamenwerking en de strijd tegen de klimaatverandering, via de zogenaamde “Projecten voor Schone Ontwikkeling” (CDM) en via een nauwe samenwerking met DGD en BTC.
Begin 2007 ben ik lid geworden van de Raad van Bestuur van Vredeseilanden. Vredeseilanden staat voor mij synoniem voor kwaliteit, integriteit en innovatief denken. Ik wil graag een steentje bijdragen aan de werking van deze organisatie.
In 1987 ben ik vrijwilligster geworden bij Vredeseilanden, eerst op school, daarna in mijn gemeente. Na een paar jaar groeide ik door naar het lokale comité van Grimbergen waar ik nu al meer dan tien jaar actief in meewerk. Twee jaar geleden werd ik lid van de Algemene Vergadering en in 2007 zette ik de stap naar de Raad van Bestuur.
Na mijn opleiding geneeskunde studeerde ik tropische geneeskunde. Via Artsen zonder Grenzen heb ik in Oost-Timor en in de Filippijnen gewerkt. Vandaag werk ik als huisarts in de universitaire groepspraktijk in Leuven. Ik combineer dit met consultaties reisgeneeskunde en HIV.
Vanuit mijn interesse voor en betrokkenheid bij Noord-Zuid wil ik graag een bijdrage leveren in de Raad van Bestuur. Daarnaast vind ik het heel belangrijk om speciale aandacht te hebben voor de invalshoek van de vrijwilliger in de beweging (organisatie).
Geboren in Steenokkerzeel op 4-4-44 onder de vliegende bommen die toen de luchthaven van Melsbroek teisterden en ook mijn wieg met glasscherven vulden. Ik zou rustig doorgeslapen hebben.
Een heel gelukkige jeugd als derde oudste in een gezin van 12 kinderen. Eén heel zwaar contrapunt : mijn vader verongelukt als ik 15 jaar oud ben en mijn moeder kreeg de verantwoordelijkheid voor de bende van 12, waarvan de oudste 18 en de jongste 2 was. En wij, de oudsten, deden wat we konden.
Toch kregen we allemaal de kans om te studeren, ook de meisjes. Met de toenmalige studiebeurzen en jobs allerhande werd de klus geklaard. Ik koos voor Germaanse talen en politieke en sociale wetenschappen en kwam gedurende en na mijn studies meteen terecht in de wereld van geëngageerde buitenlandse studenten. Zij hielpen ons om de klassieke ontwikkelingshulp te bevragen (operatie restitutie) en de internationale ongelijke machtsverhoudingen onder vuur (niet letterlijk!) te nemen. ‘Geef tijd om je te informeren en dan pas geld’, was de slogan.
Ik werkte een goede achttien jaar in diverse NGO’s , waarvan 10 jaar in IBO/COOPIBO. Ik probeerde dat engagement ook door te trekken in het politiek werk, zowel in het Belgisch en Europees Parlement als in de paarsgroene regering met een serieuze toename van het ontwikkelingsbudget voor gevolg.
Ik vind het boeiend opnieuw aan te sluiten bij mijn eerste liefde om in een inspirerende organisatie nieuwe wegen van samenwerking te exploreren tussen ondernemende zelfbewuste boeren en alerte consumenten.
Lieven Denys (18/7/1951) is sinds 1987 professor Europees en Internationaal Belastingrecht aan de Faculteit Rechten van de VUB. Hij is lid van de Brusselse Balie en werkt als advocaat internationaal belastingrecht in advocatenkantoor Greenille.
Lieven is sinds juni 2009 lid van de Raad van Bestuur.
Na zijn medische studies ging André in het kader van de internationale samenwerking naar Dakar, Senegal waar hij een drietal jaren werkte als neuro-psychiater. Terug in België werd hij staflid aan de Universitaire Psychiatrische Kliniek Salve Mater in Lovenjoel en in St. Annendael in Diest. André is sinds het prille begin van Vredeseilanden lid.
“Ik ben ondertussen de ouderdomsdeken geworden en hoop nog enkele jaren mijn engagement binnen de Raad van Bestuur te kunnen verder zetten. Ik ben fier te mogen samenwerken met zoveel creatieve mensen. Mijn werkrelatie berust niet alleen op operationele vaardigheden, een taal die op nuttigheid en efficiëntie is gericht maar ook op wezenlijk andere pijlers: ontmoeting, contact, samenzijn, spreken en luisteren,… In deze geest zal ik steeds voor Vredeseilanden ijveren…”